Hellcat Redeye V8’li 2001 Dodge Viper RT/10: trafiğe uygun olmayan drag projesi

2001 Dodge Viper RT/10, Hellcat Redeye V8 ve TH400 ile saf drag makinesine dönüştü. Trafiğe uygun değil; Cars & Bids’te artırma 20 bin doların altında kaldı.

Bu 2001 Dodge Viper RT/10, tavize pek yer bırakmıyor; hem teknik hem de yaklaşım olarak. Bir zamanlar atmosferik V10’u ve manuel şanzımanı etrafında şekillenen ham, mekanik Amerikan performansının simgesiydi; bugünse bambaşka kurallara göre var oluyor.

Asıl 8.0 litrelik V10 tamamen sökülmüş. Yerine, fabrika verisiyle 797 beygir ve 707 lb-ft tork üreten kompresörlü 6.2 litrelik Hellcat Redeye V8 yerleşmiş. Güç, dayanıklılığı ve aşırı yüklere katlanma yeteneğiyle drag dünyasında bilinen üç ileri TH400 otomatik şanzıman üzerinden iletiliyor. Bu tercih bile amacını açık ediyor: bu bir sokak otomobili değil.

Tüm kurulum, düz çizgide hızlanmaya odaklı. Motorda geliştirilmiş yakıt beslemesi, daha küçük kompresör kasnağı ve kapsamlı soğutma güncellemeleri var; şasi de buna göre uyarlanmış. Penske Racing coilover’lar, drag odaklı frenler, hafif jantlar ve line-lock sistemi tek bir hedefe işaret ediyor. Dyno çıkışı paylaşılmamış; ilan edilen sekizlik mil verileri de belgeli testlerden değil, satıcı beyanından ibaret.

Görsel ve mekanik olarak Viper, yol kullanımından iyice uzaklaşmış. Trafikte zorunlu sayılan bazı parçalar sökülmüş ve satıcı, aracın yasal olarak trafiğe uygun değil olduğunu açıkça belirtiyor. Performansın mevzuata uyumdan öne çıktığı adanmış drag projelerinde bu tablo tanıdık.

Hikâyeyi özellikle çarpıcı kılan ise fiyatı. Cars & Bids üzerinde rezerve bedeli olmadan sunulan araçta artırmalar 20.000 doların altında kalmış; bu rakam, bugün satılan en ucuz yeni otomobilin maliyetinin bile gerisinde. Öte yandan, büyük ölçüde stok haliyle kalan 2000’lerin başı Viper RT/10’lar genelde çok daha yüksek rakamlara el değiştiriyor; radikal uzmanlaşmanın piyasa değerini nasıl baştan yazabildiğini gösteren bir karşıtlık.

Bu Viper artık özgünlük ya da tarihsel saflık peşinde değil. Ne rafine ne de çok yönlü; böyle bir iddiası da yok. Bunun yerine, önceliği yalnızca düz gidiş hızına çevrildiğinde bir meraklı projesinin ne kadar ileri gidebileceğine dair bir örnek olarak duruyor—hem de bu dönüşüm, aracı sıfır bir ekonomi modelinden bile daha ucuza bırakmış olsa bile.